Samenvatting Discoclub HUH? WAUW!

Discoclub HUH? WAUW! is bedoeld voor nieuwsgierige (jong)volwassenen, die openstaan voor een kinderlijk eenvoudig en ietwat brutaal antwoord op het gehele vraagstuk van het leven: het is een strikvraagstuk. De enige verklaring voor het bestaan, is dat het onverklaarbaar is. De enige manier om het geheel te begrijpen, is als zijnde onbegrijpelijk. En met betrekking tot erin geloven, wordt het paradoxale antwoord dat je het bestaan alleen kunt geloven als zijnde ongelofelijk. En dat is meteen de typering die het kierewietisme toedicht aan het bestaan: het is ongelofelijk mooi en bijzonder. En dus omgekeerd, VERRE VAN NORMAAL!

Discoclub HUH? WAUW! vertelt het verhaal van Ben, een oude uitvinder die aan de rand van Kleurendorp woont – waar het Kleurenbos begint – en Tom, samen met de leden van de Centrale Kleurenraad HUH? WAUW! (uit eerdere avonturen die de auteur schreef voor kinderen vanaf 10 jaar). Samen lopen zij maar liefst elf al dan niet religieuze wereldbeschouwingen langs, die zij bekijken met de Meerkleurenbril van de omgekeerde wereld op hun neus. Allen ondergaan zij een kritische blik, maar ook worden er steeds mooie wijsheden meegenomen als 'bouwstenen voor het kierewietisme'. In het tweede deel van het boek ontstaat uit deze context discoclub HUH? WAUW! als 'mentale danstempel' – met voor wie dat wil zelfs een lekker eigenwijs Godsbeeld.

Discoclub HUH? WAUW! staat symbool voor de verschillende elementen van het kierewietisme. Tien heipalen staan voor tien paradoxale stellingen van de omgekeerde wereld, zoals die in de eerste alinea. Er is een bestaansdefinitie die gezien kan worden als de ondervloer. Er is een zaalindeling die een bestaansindeling vertegenwoordigt. Een bar, de dansvloer, een D.J. Met bodyguard, discobal en een belangrijke plaats voor het heilige toilet!

Een manifest schrijven om een wereldbeschouwing over te brengen, is oersaai en dwingt je als lezer om steeds eenzijdige uitroeptekens te accepteren. Daarnaast mist het gevoel. In dit boek wordt de omgekeerde wereldbeschouwing ontdekt door een tijdens het verhaal gestaag groeiend aantal fictieve personages in de symbolische / metaforische setting van het in vijf Kleurenwijken verdeelde Kleurendorp. Mijn idee kon zo worden bevraagd en onderzocht, terwijl ik de hoofdpersonen grapjes kon laten maken en er aardse onderwerpen tussendoor kon gooien om te voorkomen dat de filosofie te zwaar werd. Maar eerlijk? Ik kwam er letterlijk pas tijdens en door het schrijven achter, hoe de laatste puzzelstukjes van mijn ontwikkelingsproces van 25 jaar nadenken en notities maken, uiteindelijk op hun plek hoorden te vallen. Die ontwikkeling heb ik deels in het boek verwerkt, en zo ben je als lezer getuige van het aanmeren van het kierewietisme in de haven, waarbij je soms even op het verkeerde been wordt gezet omdat je iets aanneemt – waar de personages even later weer aan gaan twijfelen. Ik dus, in dat geval. Want zo dacht ik alles prachtig aan elkaar te hebben geschreven in hoofdstuk zesenveertig als slot. Om er de volgende dag achter te komen, dat er nog genoeg viel te ontdekken voor een extra hoofdstuk. Zo ervaart de lezer dus de voortschrijdende ontwikkeling van de omgekeerde wereldfilosofie.

Er wordt veel gelachen, het verhaal bevat overzichtelijke tabellen en eigenzinnige modellen in illustraties passend bij een kinderboek (én bij een oude uitvinder) en de laatste twee zinnen van alle zevenenveertig hoofdstukken rijmen op elkaar. De bedoeling is om voor de grap serieus te worden genomen – omdat er voor de grap een grap serieus wordt genomen. Namelijk dat je het leven NIET kunt geloven in plaats van WEL! Hetgeen zou betekenen dat we door tóch iets te gaan geloven, ons allemaal vreselijk om de tuin hebben laten leiden... Want wat is er aan de hand? Nou, dat al duizenden jaren de vraag leeft: wat is er aan de hand?


Het kierewietisme: wel een geintje, maar geen grapje.