Het bloemmodel

Afgeleid tijdens wiskundeles, tekent Tom zomaar een vraagteken in zijn wiskundeschrift. Het duurt niet lang, voordat dit hem op een idee brengt. Omdat hij in is beland in een wereld die bestaat uit vier wijken met een eigen gekleurd uitroepteken, en uitroeptekens voortkomen uit het ene vraagteken, tekent hij dit model:

Tom woont zelf in het neutrale grijze dorpscentrum. Maar grijs is al een keuze: je stelt je neutraal op. Het is de keuze van de grijze dorpsgemeente om geen voorrang te bieden aan één van de vier Kleurenwijken. Het witte vraagteken, is meer een plaats in gedachten. Een plek in het hoofd. Het midden en dus de bron: het vraagteken is waar ieders zoektocht naar het juiste antwoord, ooit begon.

Wat Tom nu denkt, is dat geen één uitroepteken het volledige plaatje en zo de volledige waarheid bezit. Maar dat ze allen hun waarde hebben en nodig zijn, om het geheel te kleuren. Het geheel is kortom niet hetzelfde, zonder één der delen. Maar in onze gedachten, zo redeneert Tom, zouden we allen het beste kunnen terugkeren naar de bron, en dáár ons laatste uitroepteken áchter het vraagteken plaatsen. Waarmee wordt erkend, dat de verbazing en vragen, een eeuwig onderdeel mogen blijven uitmaken van de ontwikkeling van Kleurendorp. In plaats van dat het vraagstuk voorgoed hoeft te worden opgelost en beantwoord. Waar het meer om zou gaan, is het uitwisselen van onze verschillende kennis, wijsheden en ervaringen in een feestelijke sfeer. Om zo van elkaar te leren. Symbolisch dansend rondom het kampvuur. En in praktijk - zo is al snel het idee van de Kleurenraad - zou dat het beste kunnen plaatsvinden op het centrale dorpsplein van Kleurendorp: hun doel! 

De beweging (in gedachten) om allemaal terug te keren met de eigen uitroeptekens naar de bron, brengt Tom op zijn tekening om te beginnen in beeld, door pijlen terug te tekenen vanuit alle hokjes met gekleurde uitroeptekens naar het vraagteken: de bron. Daar zet hij een groot uitroepteken achter. Zo ontstaat het symbool ?! en dat ziet hij vervolgens als het symbool van de eeuwige verbazing.

Maar dan komt Ben in beeld.